“Διαφορετικό” παιδί και σχολείο…

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα

 Δεκ 1, 2021 στις 11:39

Όταν έρχεται η ώρα ένα “διαφορετικό” παιδί να πάει πρώτη φορά στο σχολείο ο οικογενειακός του περίγυρος δεν ξέρει αν θα πρέπει να χαρεί ή να ανησυχήσει.

Ηλικιακά πρέπει να πάει στο νηπιαγωγείο όμως τις περισσότερες φορές το “διαφορετικό” παιδί μας είναι μικρότερο νοητικά από την ηλικία του, συνεπώς τα θέματα που δημιουργούνται είναι αρκετά.

Το σχολείο είναι το “φυσικό” περιβάλλον των παιδιών κατά κοινή ομολογία διδασκόντων αλλά και επιστημόνων.

Τι συμβαίνει όμως όταν ένα “διαφορετικό” παιδί βρίσκεται για πρώτη φορά σε ένα ξένο περιβάλλον γι’ αυτό, και μάλιστα πρέπει να αποχωριστεί για πρώτη φορά την ασφάλεια που του προσφέρει το οικιακό του περιβάλλον;

Πρέπει να μείνει για ώρες μακριά από τη μητέρα του, τον πιο δικό του άνθρωπο, τον άνθρωπο που γνωρίζει όλες τις συνήθειες και τις ιδιαιτερότητές του.

Πρέπει να εμπιστευτεί τους νέους ανθρώπους που συναντά και που μέχρι και σήμερα δεν τους γνώριζε, αυτό από μόνο του είναι ένα σοκ, για όλα τα παιδιά πόσο μάλλον για τα “ειδικά παιδιά”.

Πρέπει να βρει τρόπους επικοινωνίας με όλους, θέμα που μέχρι τώρα μέσα στο μυαλουδάκι του ήταν τακτοποιημένο, τα εκφραστικά μέσα που είχε αναπτύξει με τους οικείους του, το εξυπηρετούσαν και του παρείχαν μία επαρκή συνεννόηση, αυτό όμως μέχρι και σήμερα, από εδώ και πέρα πως ;

Συνεπώς το στρες που ζει το “διαφορετικό” παιδί μας στο σχολικό περιβάλλον είναι συνεχώς αυξανόμενο, γιατί τα περισσότερα παιδιά με διαφορετικότητα ειδικά σ’ αυτές τις μικρές ηλικίες δεν έχουν λόγο, δηλαδή δε μιλάνε, ή αν μιλάνε ο λόγος τους δεν είναι ολοκληρωμένος έτσι ώστε να μπορούν να έχουν την επιθυμητή αλληλεπίδραση με τους συμμαθητές τους ή τη συνεννόηση με τους διδασκάλους τους.

Και τα θέματα δυστυχώς δε σταματάνε εκεί, το “διαφορετικό” παιδί μας αν έχει πάει σε “τυπικό” σχολείο, υπάρχει πάντα το θέμα του “bullying” γιατί τα “τυπικά” παιδιά μέχρι και σήμερα είναι παντελώς ανενημέρωτα επάνω στη διαφορετικότητα, συνεπώς όταν συναντήσουν ένα παιδί που δεν είναι σαν τα ίδια, δεν ξέρουν πως να συμπεριφερθούν, γεγονός που ασφαλώς δεν οφείλεται σ’ αυτά.

Και τα σχολεία δεν έχουν το απαραίτητο προσωπικό εκπαιδευμένων διδασκόντων έτσι ώστε να γεφυρωθεί αυτό το χάσμα.

Δυστυχώς οι αντιδράσεις των τυπικών παιδιών είναι δύο δρόμων, ή ο φόβος απέναντι στα “ειδικά” παιδιά ή η κοροϊδία, αυτό συμβαίνει στις μικρές ηλικίες, γιατί όσο ανεβαίνει η ηλικία των παιδιών γίνονται πιο έντονες και οι αντιδράσεις τους, και η κοροϊδία δίνει τη σκυτάλη της στον εκφοβισμό, την τρομοκρατία και δυστυχώς και στην εκμετάλλευση.

Πολύ σπάνια υπάρχουν και τα παιδιά που είναι ενημερωμένα από κάποιους ευαίσθητους γονείς που έχουν μάθει στα παιδιά τους από μικρή ηλικία να είναι ευγενικά και να συμπονούν.

Δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα για τα “ειδικά” παιδιά όταν φτάνει η χαρούμενη για κάθε άλλο παιδί ώρα να πάει για πρώτη φορά στο “τυπικό” σχολείο.

Όλοι αυτοί οι λόγοι αλλά και δεκάδες ακόμα όπως η αδυναμία των διδασκάλων να αναλάβουν μέσα σε μία τάξη με πολλά παιδιά ένα διαφορετικό που χρειάζεται “παράλληλη στήριξη”, ή το ότι δεν υπάρχουν για τόσα “ειδικά” παιδιά πλέον ειδικοί παιδαγωγοί παράλληλης στήριξης έτσι ώστε να τους παρέχει το κράτος ως οφείλει… Για όνομα του Θεού, στην Ευρώπη υποτίθεται πως είμαστε…

Όλα τα παραπάνω και άλλα τόσα οδηγούν τα “ειδικά” παιδιά που αλλού; Στα “ειδικά σχολεία”.

Και ναι, μόλις σας καλωσορίζουμε στη νέα τάξη πραγμάτων της ζωής σας, και ειδικότερα της ζωής του πιο ακριβού κομματιού της… Του παιδιού σας !

Εδώ αρχίζει η συνειδητοποίηση όλων αυτών που μέχρι σήμερα ο γονιός αρνιόταν να δεχθεί ή ήλπιζε πως θα αλλάξουν.

Ειδικό Σχολείο… Μία πραγματικότητα που πρέπει να προσαρμοστείς εσύ και το παιδί πρώτα απ’ όλα ή μήπως όχι;

Λέγοντας όχι, εννοώ πως τελικά το παιδί μπορεί να προσαρμοστεί, τι άλλο μπορεί να κάνει άλλωστε; Εσύ όμως ποτέ.

Ξαφνικά λοιπόν ένα παιδί που βρισκόταν μέσα στην ηρεμία του σπιτιού του, μέσα σε αγκαλιές και φιλιά, μέσα σε παιδικά τραγούδια, και σε ένα περιβάλλον που έβλεπε μόνο τους γονείς του, τα αδέρφια του, τους παππούδες και τις γιαγγιάδες του, και όποια άλλα πρόσωπα ήταν στο κοντινό του οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον, δηλαδή πρόσωπα που είχε συνηθίσει και που δεν του κινούσε το ενδιαφέρον η όψη τους αλλά ούτε και η συμπεριφορά τους, ξαφνικά λοιπόν καλείται να έλθει σε επαφή καθημερινή με ένα τσούρμο “διαφορετικά” παιδιά που όμως δεν είναι όμοια με τον εαυτό του.

Φαντάζεστε πόσο μεγάλο σοκ είναι αυτό για το ίδιο το παιδί;

Να έρχεται απροετοίμαστο πρόσωπο με πρόσωπο με τον καθρέφτη του;

Να συνειδητοποιεί πως ανήκει σ’ αυτό το περιβάλλον;

Να θέλει να μιλήσει και να μη μπορεί; Να θέλει να πει στο γονιό του πάρε με πίσω στο σπίτι μου, δε θέλω να είμαι εδώ και να μη μπορεί να το εκφράσει;

Να θέλει να πει πως τρομάζει και φοβάται και να μην μπορεί;

Και για όλα τα παραπάνω να έχει ως υπεύθυνη εσένα μητέρα!

Γιατί το παιδί, το κάθε παιδί δε μπορεί να αντιληφθεί πως εσύ το πας στο σχολείο για το καλό του, πως δεν κάνεις του κεφαλιού σου και πως ακολουθείς τις συμβουλές ειδικών πάνω στα θέματα της αναπηρίας, όσο μπερδεμένα και να τα έχουν αφήσει.

Το παιδί σου δεν αντιλαμβάνεται πως δεν το εγκαταλείπεις μέσα σε άλλα παιδιά που δεν γνωρίζει και το πιθανότερο είναι να τρομάζει από τις φωνές ή τις χειρονομίες τους, βλέπεις τις δικές του φωνούλες τις έχει συνηθίσει, όπως και όλοι σας στο σπίτι σας.

Νιώθει όμως πως η μητέρα του εντελώς ξαφνικά δηλαδή από τη μία ημέρα στην άλλή, και συνήθως δίχως καμία λεκτική προετοιμασία πριν, το βάζει σε ένα αυτοκίνητο και το διώχνει από το σπίτι του, και μπορεί η βόλτα να του αρέσει, αλλά πόσες από εμάς έχουμε πάει βόλτα μαζί με τα παιδιά μας σε ένα πούλμαν με αρκετά παιδιά μας μέσα, δίχως επιτήρηση, παρά μόνο μία σχολική συνοδός… Σημειώνω χωρίς καμία εκπαίδευση !!!

Επίσης νιώθει πως δε μπορεί πια να επικοινωνήσει μαζί σου, γιατί δεν ξέρει να σε πάρει τηλέφωνο, δεν ξέρει να το ζητήσει, δεν έχει τρόπο να πει, -“Θέλω να έλθει να με πάρει η μητέρα μου, ή τι ώρα θα πάω στο σπίτι μου επιτέλους;”, και περιμένει υπομονετικά να έλθει πίσω σπίτι του, γεμάτο απορίες μέσα στην ψυχούλα του…

Αυτό που καμία μας δε θα ακούσει ποτέ από κάποιο θεραπευτή για να μπορέσουμε να το διορθώσουμε, είναι πως το παιδί μας από τη στιγμή που το αφήνουμε στο κάθε σχολείο και μετά δε μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας, και κανένας ειδικός δεν το έχει σα μάθημα !

Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να υπάρχει άρνηση και πολύ μεγάλο στρες στην ψυχολογία των παιδιών, το οποίο πρέπει και να εκτονώσουν και ασφαλώς το κάνουν με το δικό τους πάντα τρόπο… Κάθε παιδί, διαφορετικά, κάθε παιδί ξεχωριστά όπως ακριβώς και εκείνο…

Και κάπως έτσι καταλήγουμε σε χούφτες χάπια… Για να ηρεμήσει το παιδί γιατί πρέπει να μας διευκολύνει στο μάθημα, στη θεραπεία, στην καθημερινότητα…

Μέχρι που η ανατροπή μας σπάει τα μούτρα, γιατί όταν συνειδητοποιούμε πως στα 20 χρόνια του το παιδί επιστρέφει στο σπίτι του και είναι αδύνατον να το τιθασεύσει ο γονιός, ο οποίος έχει πια μεγαλώσει, απογοητευτεί, κουραστεί, σιχαθεί, όχι το παιδί του κάθε άλλο, αλλά κάθε τι γύρω απ’ αυτό.

Όλα τα παραπάνω συμβάντα όμως ξεσπάνε στην οικογένεια, στη μητέρα πρώτα απ’ όλα γιατί είπαμε αυτή είναι η υπεύθυνη για την απομάκρυνση του παιδιού από κοντά της, μέσα στο μυαλουδάκι του… Έτσι φίλες μου για να κάνετε μία αναδρομή για το πότε τα παιδιά σας άρχισαν να έχουν λάθος συμπεριφορά και πολλά νεύρα απένενατί σας.

Απλά η λέξη εφηβεία βολεύει, μια χαρά…

–“Δεν είναι τίποτα, θα χρειαστεί μία μικρή περίοδος προσαρμογής” έχουμε ακούσει όλοι δια στόματος των “ειδικών θεραπευτών” ή των “παιδοψυχολόγων” ή όλων των “διδασκάλων ειδικής αγωγής”, και ασφαλώς έχουν δίκιο, όλα χρειάζονται το χρόνο τους, πόσο μάλλον τα παιδιά μας, όμως θα ήθελα να μου απαντήσουν όλοι αυτοί μαζί, έχοντας τον απεριόριστο σεβασμό μου αλλά δίχως να υποτιμήσουν τη νοημοσύνη όλων των γονιών που αγωνιούν για την ομαλή εξέλιξη των παιδιών τους, ας μου απαντήσουν λοιπόν με το χέρι στην καρδιά.

-“Εάν οι ίδιοι στην τρυφερή ηλικία των πεντέμιση ετών έμπαιναν σε ένα σχολικό περιβάλλον που θα προαυλίζονταν με πενήντα παιδιά διαφόρων ηλικιών και διαγνώσεων, δε θα τρόμαζαν καθόλου; Δε θα φοβόντουσαν; Δε θα ξεσήκωναν συμπεριφορές που θα τις αφομοίωναν και δε θα τις αποχωριζόντουσαν ποτέ πια; Συμπεριφορές που έως την ώρα που πήγαν στο σχολείο δεν τις είχαν; Θα ήθελαν να ξαναβρεθούν σ’ αυτό το περιβάλλον;”

Γιατί ωραίος ο ρομαντισμός για τον υπόλοιπο κόσμο αλλά η συμπεριφορά του “ειδικού παιδιού” όταν πηγαίνει σε σχολικό περιβάλλον είναι τελείως διαφορετική πλέον απ’ ότι ήταν πριν, αυτό είναι το τραγικό συμπέρασμα.

Το “διαφορετικό” παιδί είναι ένας ήρωας της ζωής γιατί πρέπει να προσαρμόζεται ανάλογα με τις ανάγκες πρωτίστως του συστήματος, και κατόπιν με τις δικές του.

Και οι “ειδικοί γονείς” είναι δυστυχώς οι αφανείς ήρωες που τόσο καταβεβλημένοι ψυχικά, σωματικά και οικονομικά, τόσο εξαντλημένοι σε όλους τους τομείς, τόσο απομονωμένοι απ’ όλα, που είναι υποχρεωμένοι να ακολουθούν ένα μοτίβο εκπαίδευσης που καταλήγει το παιδί τους σε μία εφηβεία που όλοι ξέρουμε πως δε θα είναι εύκολη, και που τα περισσότερα από τα παιδιά μας δυστυχώς παίρνουν μία χούφτα χάπια την ημέρα για να είναι ήρεμα…

Μας έχει δοθεί από ένα Σύστημα φροντίδας των ΑμεΑ, ένα εκπαιδευτικό σύστημα που μπάζει από παντού και πρέπει καθημερινά να λέμε ευχαριστώ επειδή τα “ειδικά σχολεία” έχουν πούλμαν να πηγαινοφέρνουν τα παιδιά μας. 

Το ότι δεν υπάρχει επαρκής παράλληλη στήριξη το περνάμε εξ’ απαλών ονύχων, το ότι δεν υπάρχει ειδικό σχολείο ολοήμερο επίσης το ίδιο, το ότι δεν έχει κάθε δήμος ειδικό σχολείο, το ίδιο, το ότι ακόμα και το πούλμαν που βάζουν κάνει τη μισή δουλειά γιατί δεν πηγαίνει έξω από το σπίτι του παιδιού ΑμεΑ για να το παραλάβει αλλά αναγκάζεται ο κάθε γονιός να το κατεβάζει στην κεντρική λεωφόρο που εξυπηρετεί τον κάθε πουλμαντζή γιατί τα πούλμαν που μας νοικιάζουν είναι συνήθως 45αρια και δε μπαίνουν στα στενά… Ακούσατε, ακούσατε… Δεν έχει απασχολήσει ποτέ κανένα κυβερνητικό στέλεχος και πιστέψτε με έχουν γίνει δεκάδες αναφορές πάνω στο θέμα.

Γιατί όταν βάζεις πούλμαν για να εξυπηρετείς τα ΑμεΑ, εξυπηρετείς τα ΑμεΑ και όχι τον κάθε επαγγελματία για να κάνει δίχως κόπο τη δουλειά του…

Επίσης ποτέ κανένα επιφανή επιστήμονα δεν έχει απασχολήσει πως εφ’ όσον υπάρχουν διαφόρων ειδών αναπηρίες επάνω στα παιδιά μας συνεπώς η κάθε αναπηρία έχει διαφορετικό τρόπο αφομοίωσης της όποιας διδακτικής πληροφορίας, θα πρέπει και να υπάρχει ειδικό σχολείο για την κάθε αναπηρία, και μη μου πείτε πως πρέπει να είσαι Αϊνστάιν για να το σκεφτείς… Απλά θα πρέπει να ενδιαφέρεσαι πραγματικά για την εξέλιξη του κάθε ανθρώπου που φροντίζεις σαν ηγέτης, όποιος και να είσαι όπως και να λέγεσαι.

Σύστημα υγείας και σύστημα παιδείας βρίσκονται σε χαοτική συνύπαρξη με μόνο σκοπό τους τελικά τον αποσυντονισμό των γονέων, μία τεράστια πραγματικότητα δυστυχώς.

Όσο για τους διδασκάλους, οι περισσότεροι χαμένοι στο διάστημα ακολουθούν πιστά και υπνωτισμένα το υπάρχον συστηματάκι βλέπετε οι περισσότεροι καλοβλέπουν τη θέση του διευθυντή, όμως υπάρχουν και οι μάχιμοι, οι δυνατοί σε γνώση και ψυχή που όσο και να μιλάνε δεν ακούγονται γιατί είναι εγκλωβισμένοι σε ένα διδακτικό σύστημα που ο φωστήρας που το ανακάλυψε δεν παίρνει διδαχή για την εξέλιξή του.

Γιατί ναι υπάρχουν άξιοι θεραπευτές όπως και άξιοι διδάσκαλοι “ειδικής αγωγής” όπως και διδάκαλοι “τυπικής αγωγής” που τους έχει κόψει τα φτερά το γαϊτανάκι που τους έχουν βάλει να γυρνάνε…

Και επειδή πολλοί θα βιαστούν να πουν πως είμαστε κατά των “ειδικών σχολείων” θα σας πω αυτά και όποιος θέλει ας συμφωνήσει ή ας διαφωνήσει…

Είμαι κατά της γκετοποίησης των παιδιών μας, κατά των ημίμετρων μέσων για να μας κρατάνε δίχως χρόνο για εργασία, δίχως ουσιαστική φροντίδα στα παιδιά μας, δίχως θεραπευτικά προγράμματα με στόχο και εξέλιξη.

Τα παιδιά ΑμεΑ δεν είναι χαζά, απλά μαθαίνουν με διαφορετικό τρόπο… Αλλά μαθαίνουν, και δε δέχομαι πηγαίνοντας σχολείο να ξεχνάνε όσα κατάφεραν να μάθουν στο σπίτι τους.

Για να επανέλθουμε, είμαι κατά σε κάθε τι που υπολειτουργεί και υπέρ σε οτιδήποτε καταφέρει να λειτουργήσει υπέρ των παιδιών αλλά και των γονέων έτσι ώστε η υποτιθέμενη δωρεάν εκπαίδευση που μας παρέχεται να έχει ουσία και να μην είναι εν’ τέλη τόσο πολυδάπανη.

Γιατί όταν το παιδί σου σχολάει στις μία και μισή δεν μπορείς να εργαστείς, όταν το παιδί σου μετά πρέπει να το τρέξεις σε θεραπείες , συνεχίζεις να μην έχεις χρόνο.

Όταν δεν έχεις μεταφορικό μέσο, τρέχεις σαν το λάστιχο για να προλάβεις τα πάντα, μα πως να ζήσεις, πως να ανταπεξέλθεις στις τόσο τεράστιες οικονομικές απαιτήσεις υγείας και παιδείας, όταν δε σου μένει χρόνος μήτε να κάνεις ένα μπάνιο σαν άνθρωπος;

Πόσο δύσκολο τους είναι να ακούσουν τις φωνές χιλιάδων γονέων και να αναδιαρθρώσουν επιτέλους αυτό που λέγεται εκπαίδευση στα παιδιά με αναπηρία;

Πόσο δύσκολο τους είναι να συμπεριλάβουν μέσα σ’ αυτή και την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια που το αναφέρουμε γιατί την έχουν ξεχάσει χρόνια ολόκληρα και όταν τελειώνει το παιδί ΑμεΑ, τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση πάει καρφί στο σπίτι ή σε κάποιο ΚΔΑΠ ΜΕΑ, που είναι νέο φρούτο σχετικά στον ορίζοντα, και ευτυχώς που υπάρχει, όμως δεν έχει εκπαιδευτική δομή.

Η εκπαίδευση σε κανένα άνθρωπο δε σταματάει ποτέ, στα δικά μας παιδιά γιατί σταματάει;

Γιατί όλοι οι υπόλοιποι κάνουν μεταπτυχιακά μέχρι τα 60 τους, και μένουν στα Πανεπιστήμια ως αιώνιοι φοιτητές και ένα διαφορετικό παιδί δε μένει στο σχολείο του όσο απαιτείται έτσι ώστε να πάρει όσες γνώσεις μπορεί;

Πιστέψτε με δε με νοιάζει αν τα λένε σχολεία, ειδικά σχολεία, θεραπευτήρια, πανεπιστήμια, μεικτά ή πολυδύναμα κέντρα θεραπευτικής εκπαίδευσης, όπως και να τα πουν θα πρέπει αυτό το θέμα που αφορά όλη την οικογένεια των παιδιών μας και πρώτα απ’ όλα αυτά να λυθεί, όχι μόνο εκπαιδευτικά αλλά και πάνω στο θέμα των ωραρίων.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι της “ειδικής αγωγής” θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν πως υπηρετούν την “ειδική αγωγή” και πως η αναπηρία ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΡΕΠΟ.

Αυτό ασφαλώς δεν αφορά τον εργαζόμενο αλλά τον υπεύθυνο του προγράμματος που και αυτός δημόσιος υπάλληλος είναι γι’ αυτό το βγάζει ανάλογα με τα δικά του μέτρα και σταθμά.

Όλα αυτά λοιπόν καλό θα ήταν να τροποποιηθούν, για να μπορούν και τα παιδιά μας αλλά και εμείς να έχουμε μία ποιότητα στην εκπαίδευση αλλά και στον τρόπο ζωής μας καθημερινά.

Για να μπορούμε να εργαστούμε, για να μπορούμε να έχουμε δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, και εμείς αλλά πάνω απ’ όλα τα παιδιά μας.

Νένα Χρονοπούλου – Μητροπούλου