Η “ΑΠΟΔΟΧΗ” είναι το μεγάλο μας πρόβλημα… Ο μεγάλος καημός και ο μεγάλος μας αγώνας !
Γιατί πρώτα απ’ όλα πρέπει να αρχίσει από εμάς τους γονείς, και μετά να περάσει στους διδασκάλους, σε όλους τους διδασκάλους, να το νιώσουν, να το αγαπήσουν, να το διδάξουν από παιδί σε παιδί…
Τότε και μόνο τότε θα μπορέσει να φανεί το φωτάκι της “ανθρωπιάς” στην άκρη του τούνελ…
Κάτι μου λέει πως έχουμε πολύ σκοτάδι ακόμα μπροστά μας, όμως οφείλουμε να δείξουμε σε όλους πως τα παιδιά μας είναι τελικά το φως, και πως η “αποδοχή” τους μας “διδάσκει” την αγνότητα, την ανιδιοτέλεια, την καλοσύνη.
Και εκεί που ο περισσότερος κόσμος λέει για όλους εμάς : “Το παιδί της/του έχει πρόβλημα, είναι ανάπηρο” και φτύνει τον κόρφο του, τα φέρνει “τούμπα” η ζωή για ακόμα μία φορά με κάτι τραγικό που έχουν διαπράξει οι “καλοί και τυπικοί” άνθρωποι, και όλοι εμείς οι γονείς παιδιών με αναπηρία διαπιστώνουμε πως τόσα χρόνια ζούμε ανάμεσα σε άγρια ανθρωποφάγα θηρία με μορφή ανθρώπου, και πως μέσα στο σπίτι μας υπάρχει ένας αληθινός “άγγελος”, φωτεινός και καθαρός, δίχως ζήλιες, κακίες, φθόνο και μίσος… Που κοιτάζοντας τον καθαρίζει η ψυχή μας από κάθε κακό.
ΤΟΣΟ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ, να ζούμε με “αγγέλους” σε μία κοινωνία γεμάτη ΤΕΡΑΤΑ !
